μια φορά την εβδομάδα, εις τους αιώνας των αιώνων, αμήν?

Τετάρτες ξεπορτίζω. Τα λέω με κάτι τύπους που δεν έχουν ησυχία, σ’ ένα καφέ του κέντρου, γύρω στις 8. Τις προάλλες πιάσαμε κουβέντα για την πρόοδο. Όχι, πριν ήταν καλύτερα, ο ένας, λάθος, τώρα είναι πολύ καλύτερα, ο άλλος. Οι σχέσεις, λέει, ήταν πιο ανθρώπινες, κουτσομπολιά όμως αβέρτα, στις πόλεις ζεις ελεύθερα, στα χωριά σε νοιάζονται κι οι πέτρες. Τα κάρα, τα φάρμακα, τα αλέτρια. Οι ανέσεις, το προσδόκιμο ζωής και η ποιότητα. Δεν ξέρω, αλήθεια. Το ψυγείο μου είναι no frost, μακράν εξελιγμένο σε σχέση με την παγωνιέρα. Σε λίγο με το κινητό θα κάνεις σεξ θεσπέσιο, δε θα φτουράει δίπλα του ούτε άνδρας ούτε γυναίκα και το πιο πιθανό είναι πως τα επόμενα καλοκαίρια απ’ το βατήρα της γης θα βουτάς στις πισίνες των resorts του Άρη και θα αιωρείσαι στο διάστημα με κούνια που τα σχοινιά της θα δένονται απ’ τον έναν πλανήτη στον άλλον και θα ρίχνεις στις τσέπες σου τ’ αστέρια. Αλλά, η ιστορία επαναλαμβάνεται και γίνονται ξανά και ξανά τα ίδια. Ο χρόνος περνάει και τα σαρώνει όλα, πρόσωπα, ζώα, ιδέες, πράγματα, ποδοπατάει τα πάντα, ρίχνει πάνω τους φτυαριές το χώμα. Όμως την ψυχή δεν την αγγίζει δευτερόλεπτο. Παραμένει στεγανή και δε διαβρώνεται ούτε…

Read more

πατούσα

Πάμε ερχόμαστε, αφήνουμε ίχνη κι ας μη τα προσέχει άνθρωπος κι ας μην τα δίνει κανένας σημασία. Κάποια πατήματα όμως θέλεις να τα πιστοποιήσεις. Να βάλεις την υπογραφή και από πάνω τη σφραγίδα σου. Να πεις «πήγα εκεί, είδα αυτό, έκανα το άλλο». Να βγάλεις την τρέλα σου, τη σκέψη σου, να κρίνεις, να παραπονεθείς, να ενθουσιαστείς, να πουλήσεις πνεύμα. Αν πάω κάπου, αν δω κάτι, αν κάνω ένα πράγμα που αξίζει να στο πω, θα το διαβάσεις εδώ μέσα. Δεν είμαι ειδική σε τίποτα. Δεν τα λέω σωστά και λογικά. Μην ψάξεις για επιστημονικές ερμηνείες κι αλάνθαστους προβληματισμούς. Μην αναρωτηθείς για την αντικειμενικότητα και τη βαρύτητα των όσων λέω. Θα σου πω μόνο αυτό που ένιωσα, που έζησα, όπως το έζησα, που σκέφτηκα ανάλογα με το ερέθισμα και τη στιγμή και τίποτε παραπάνω. Μη με παρεξηγήσεις. Έχω κάτι φίλτρα διαστρεβλωτικά, κάτι οπτικές αλλοιωμένες, προσεγγίσεις βασισμένες σε αναμνήσεις, παιδικές ηλικίες που με σημάδεψαν, ημιμάθειες, συναισθηματικές φορτίσεις, παγιωμένες γνώμες, συμπλέγματα αθεράπευτα, μπούσουλες πειραγμένους από τραύματα και προλήψεις, σύνδρομα κι απωθημένα που θα κάνουν τη γνώμη, γνώμη μου. Αυτό είναι το σχήμα της πατούσας μου. Το ασήμαντο χνάρι μου στην άμμο, στο χιόνι, στη λάσπη, στο, υγρό ακόμη, τσιμέντο του χρόνου.

Read more