εκείνη την Κυριακή

Εμείς τα επαρχιωτόπουλα κουβαλάμε λογιών λογιών απωθημένα. Όχι έχουμε το κόμπλεξ πως δεν ντυνόμαστε σωστά. Όχι θέλουμε να πείσουμε πως τα χρόνια μας στα χωριά δεν ήταν και τόσο στερημένα χρόνια. Όχι προσπαθούμε να αποδείξουμε πως ενταχθήκαμε γρήγορα και καλά στα αστικά κέντρα. Μεταξύ άλλων έχουμε το μικροαστικό συνήθειο, μόλις βρεθούμε στην πρωτεύουσα, να τρέχουμε στα θέατρα. Στη Θεσσαλονίκη μπορεί να παίζονται του κόσμου οι παραστάσεις, στον παρακάτω δρόμο, φερειπείν, κάτω από τη μύτη μας, να μην ιδρώνει το αυτί μας, να μη μας καίγεται καρφί, αλλά με την Αθήνα είναι αλλιώς. Την προηγούμενη φορά που πήγα, δεν τήρησα το εθιμοτυπικό κι όταν επέστρεψα, άκουσον άκουσον, ένιωθα τύψεις. Λίγο καιρό μετά χρειάστηκε να ξανακατέβω, αλλά αυτήν τη φορά κανόνισα και το έβαλα στο πρόγραμμα πρώτο.

Στη μια παράσταση ήταν εμπόδιο η μέρα, έπαιζε δευτερότριτα κι εγώ θα ήμουν εκεί για πσκ. Στην άλλη, η ώρα, ήταν πολύ νωρίς και δεν προλάβαινα. Αυτά τα πράγματα θέλουν μια ιεροτελεστία. Δεν ήταν δυνατό να πάω όπως όπως, δίχως να έχω την άνεση να κάνω ένα ντους, να ντυθώ σαν άνθρωπος, να φρεσκαριστώ. Στην τρίτη κανένα εμπόδιο, μα την απέρριψα γιατί διαρκούσε πάνω από τρεις ώρες και είμαι ολίγον τι νευρόσπασμα για να καθηλωθώ τόσην ώρα στην καρέκλα. Ακόμη και το αριστούργημα, αν δοκιμάζει τις αντοχές μου, λυπάμαι αλλά το αδικώ.

Ώσπου κατέληξα. Βρήκα εισιτήριο, κανόνισα θεσούλα δίπλα σε διάδρομο να ‘χω μια ψευδαίσθηση ελέγχου κι ελευθερίας (εμείς οι αγοροκλειστοακρομικροβιοαρρωστογιατροφαρμακοφοβικοί τα ‘χουμε αυτά), έφαγα ένα γλυκό στο Zonar’s απέναντι, που το χρυσοπλήρωσα και το άφησα μισό γιατί με λίγωσε η μαρέγκα και στις εννιά ακριβώς ήμουν θρονιασμένη με το γνωστό κεφάλα μπροστά να μου κλείνει τη θέα, να τεντώνομαι και να σπάω τα νεύρα του πισινού μου, εκείνος του δικού του και πάει λέγοντας, μέχρι το τέλος της σειράς πιθανόν.

Ένα κουδούνι, δύο κουδούνια, τρία κουδούνια, σιωπή, σκοτάδι, φως, όλα στη θέση τους. Στην πρώτη στροφή του κορμιού της πρόσεξα πως η πρωταγωνίστρια είχε δυο μεγάλες μελανιές πίσω κι απ’ τα δυο της γόνατα. Κάπου θα χτύπησε σκέφτηκα και βάλθηκα να μαντεύω τον τρόπο. Το έργο όμως ήταν καλό, η παράσταση άψογα επαγγελματική, οι ηθοποιοί εκατό τοις εκατό μέσα, ατάκα στην ατάκα, ρυθμός, νεύρο, ετοιμότητα, μ’ έμπασαν κι εμένα γρήγορα στο παιχνίδι τους, σταμάτησα να παρατηρώ τους μώλωπες της κοπέλας. Κάποια στιγμή, ωστόσο, η προσοχή μου επανήλθε  αναγκαστικά. Εκεί που καθόταν στην καρέκλα, ξαφνικά έκανε προς τα πίσω κι έπεσε με την πλάτη, μπαμ, στο σανίδι. Οι γάμπες της πλατάγισαν αντανακλαστικά στο κάθισμα απορροφώντας τον κραδασμό της πτώσης για να προστατέψουν την πλάτη, τη μέση, τον αυχένα. Το κοινό πάγωσε για δευτερόλεπτα. Σάλεψε μετά αμήχανο, μουρμούρισε, ξεφύσηξε, έβγαλε αναστεναγμό ανακούφισης μετά την τρομάρα. Κανείς δεν το βρήκε αστείο. Κι όμως, θα στοιχημάτιζα πως ο σκηνοθέτης πόνταρε στο γέλιο και το θαυμασμό. Να που μια παράσταση, κατά τα άλλα άρτια, είχε υπερβεί ένα όριο μ’ έναν κάπως αφελή τρόπο. Η υπερβάλλουσα διαθεσιμότητα του ηθοποιού να παραβλέψει το σωματικό πόνο, καθώς και η αγωνία του σκηνοθέτη για το πιο ενδιαφέρον εύρημα αφαίρεσαν με μιας τη θεατρική μαγεία. Η αυτοθυσία και η πρωτοτυπία σε ακρότητα σε συνδυασμό με την ατελή τεχνική συχνά ξεμπροστιάζουν τις προθέσεις και προδίδουν υπερβολή και επιτήδευση. Το μυστικό είναι να γίνει το ψέμα πάνω στη σκηνή πιστευτό. Να ξεχάσω πως είμαι θεατής και να παρασυρθώ απ’ ό, τι συμβαίνει μπροστά μου, να το αντιμετωπίσω ως πραγματικό, ενώ μπαίνοντας μέσα έχω ήδη υπογράψει ουσιαστικά τη σύμβαση πως δεν είναι. Κι όμως, αυτό το περιστατικό με απογύμνωσε από τη σύμβαση τούτη. Με εξέθεσε και μ’ άφησε ξεκρέμαστη να αιωρούμαι μες στο ναρκισσισμό των συντελεστών. Ήταν και λίγο άτεχνο. Σαν να βλέπω μια ταινία όπου ο πρωταγωνιστής φέρει απ’ την αρχή σημάδι στο κούτελο για ένα χτύπημα που θα ακολουθήσει στην πορεία. Σαν να μαρτυρά μια επανάληψη για κάτι που θέλω να πιστεύω πως είναι μοναδικό κι ανεπανάληπτο κι ας ξέρω πως επαναλαμβάνεται κάθε βράδυ. Ευτυχώς, εκτός από τη συγκεκριμένη παραφωνία, η ροή του έργου κατάφερε να με παρασύρει και πάλι, μέχρι το τέλος, όπου χάρισα ένα γενναιόδωρο χειροκρότημα.

Φεύγοντας όμως, είχα ακόμη ένα αίσθημα ανικανοποίητου. Η ώρα ήταν έντεκα, η νύχτα ζεστή και γλυκιά, αποφάσισα να το ξεφορτωθώ πηγαίνοντας για τυλιχτό στην Αιόλου. Α, όλα κι όλα. Τέχνη στο θέατρο. Τέχνη στο σουβλάκι.

 

Υγ. Αν είχατε δει «τον πουπουλένιο» πέρυσι, θα παρατηρούσατε πως ο Παπασπηλιόπουλος επαναλαμβάνεται. Αν όχι, θα σας φαινόταν ακόμη καλύτερος φέτος. Τέλος πάντων, σε σχέση με άλλες κακές και μέτριες παραστάσεις που είδα μέχρι στιγμής αυτήν τη σεζόν, η συγκεκριμένη («ο θεός της σφαγής», θέατρο ΑΘΗΝΩΝ) ήταν η καλύτερη. Θα μου πείτε, στους τυφλούς ο μονόφθαλμος βλέπει. Πιθανόν.

Θα αναλύσω το «zonar’ κάποια άλλη στιγμή ίσως.

Για το «τυλιχτό» δεν έχω να πω τίποτα. Ήταν ανέλπιστα καλό.

 

athina

 

18 thoughts on “εκείνη την Κυριακή

  1. Θέdα Post author

    Γεια σου, Nick! Ξέρεις, το έχω σκεφτεί πολλές φορές για το Μαρκουλάκη. Εκτός από καλλιτέχνης είναι και άψογος επαγγελματίας και αυτό διακρίνεται σε όλες τις δουλειές του.

  2. Nick

    Η ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΡΚΟΥΛΑΚΗ ΗΤΑΝ ΚΑΛΗ, ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΙ ΟΙ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΗΘΟΠΟΙΩΝ (ΦΑΝΗΚΕ ΟΤΙ ΤΟ ΔΙΑΣΚΕΔΑΖΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ, ΔΕΝ ΕΚΑΝΑΝ ΚΑΝΕΝΑ ΛΑΘΟΣ) ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΞΕΧΩΡΙΣΑ ΤΟΝ ΟΔ. ΠΑΠΑΣΠΗΛΙΟΠΟΥΛΟ. ΣΤΑ ΑΡΝΗΤΙΚΑ ΤΑ ΦΤΩΧΑ ΣΚΗΝΙΚΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΒΟΛΕΣ ΘΕΣΕΙΣ/ΚΑΘΙΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ. ΘΑ ΠΑΕΙ ΚΑΛΑ, ΧΩΡΙΣ ΟΜΩΣ ΝΑ ΦΤΑΝΕΙ ΣΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΤΟΥ ΠΟΥΠΟΥΛΕΝΙΟΥ.

  3. Θέdα Post author

    Αχ, αυτήν την υγρασία πού την πας? Bon, νόμιζα πως θα γίνω μανιτάρι!

  4. Bon

    Πολύ ωραία παράσταση με αξιόλογες ερμηνείες, ειδικά των Γουλιώτη και Μιχαλοπούλου. Δυστυχώς, οι συνθήκες του θεάτρου(άβολα καθίσματα, ζέστη, υγρασία κ.ά.)εμποδίζουν τον θεατή να φύγει 100% ικανοποιημένος.

  5. Μαιρη

    Μη το χάσετε, αξίζει μόνο για την καταπληκτική χημεία των 4 ηθοποιών μαζί.

  6. envitec

    Εξαιρετικές ερμηνείες από όλους, με κορυφαίο τον Παπασπηλιόπουλο. Απλά σε σημεία δεν χρειαζόταν να εκβιάσουν το γέλιο. Πολύ καλή παράσταση.

  7. Θέdα Post author

    Δέσποινα, κινούνται κι εδώ τα πράγματα. Αν τσιμπήσω κάτι, θα σας πω. Αλλά κι εσείς, αν έχετε κάποια καλή πρόταση, κάντε μου σινιάλο. 🙂

  8. ΔΕΣΠΟΙΝΑ

    Θα ΠΕΡΙΜΕΝΩ να έρθει Θεσσαλονικη γιατί δεν έχω την δυνατότητα να πηγαίνω Αθήνα αν και λατρεύω το θέατρο και ξέρω ότι μονο εκει έχεις απεριόριστες επιλογές να επιλέξεις. Αν έχεις δει κάτι αξιόλογο εδώ, ΕΝΗΜΕΡΩΣΕ μας

  9. Θέdα Post author

    Γεια σου, zeta! Συμφωνώ. Ήταν μια παράσταση που συνολικά άξιζε.

  10. zeta

    Ο Μαρκουλάκης χειρίστηκε την κωμωδία με σχολαστική ακρίβεια, προσφέροντας ένα εκρηκτικό θέαμα συνόλου, καθοδηγώντας τους ηθοποιούς σε ένα δυναμικό πινγκ πονγκ συναισθημάτων, που δεν σε άφηνε να πάρεις ανάσα.

  11. Θέdα Post author

    Καλημέρα, Kiki! Πράγματικά, το κείμενο χτυπάει την πιο κεντρική μας φλέβα. Καλό σαββατοκύριακο!

  12. Kiki

    Η Ρεζά, με εξαιρετική ακρίβεια και καυστικό, ακραίο χιούμορ, ανατέμνει τον δυτικό άνθρωπο, φανερώνει το ζώο στην ψυχή του και διαλύει ένα σαλόνι όπως ακριβώς διαλύεται η κοινωνία μας, σαρώνοντας κάθε έννοια πολιτικής ορθότητας.

  13. Θέdα Post author

    Η ταινία ήταν καλή, αλλά το έργο κούμπωνε καλύτερα πάνω στη σκηνή. Ίσως επειδή είναι κάπως στατικό ως προς το περιβάλλον. Είναι πολύ ενδιαφέρον το κείμενο, αν και λίγο επίφοβο. Στον Πολάνσκι είχα συχνά την εντύπωση πως βλέπω παρωδία. Φιλιά, Sday!

  14. sday

    Έχω δει την ταινία του Πολάνσκι!΄
    Βασικά είναι τα κείμενα που αξίζουν και δίνουν την δυνατότητα στον σκηνοθέτη να δημιουργήσει…..απλά όπως αναφέρεις δεν χρειάζεται υπερβολή στην τέχνη.

  15. KatiaSun

    Αυτον τον κεφαλα πρεπει να τον τραβαμε σαν μαγνητη, δεν εξηγειται…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.